Bukówka
Odmiana pochodzenia polskiego, uprawiana w woj. rzeszowskim i przemyskim, a szczególnie w woj. krośnieńskim, na innych terenach prawie nie znana.
Drzewo
Owoc
Drzewo rośnie umiarkowanie, tworzy koronę kulistą, średnio zagęszczoną. Kwitnie dość późno. W okres owocowania wchodzi dość późno, ale owocuje bardzo obficie, choć przemiennie. Na mróz bardzo wytrzymałe, na choroby odporne. Może być uprawiane nawet na glebach cięższych i wilgotnych. Owoce średniej wielkości lub drobne, baryłkowatokuliste, przy kielichu nieco spłaszczone. Skórka mocna, gładka, tłustawa, żółtawa z lekkim, rozmytym, brunatnoczerwonym rumieńcem. Szy-pułka krótka, średniej grubości. Zagłębienie szypułkowe niezbyt głębokie. Kielich duży, zamknięty. Zagłębienie kielichowe płytkie, dość szerokie. Miąższ białawy, po dojrzeniu kruchy, jędrny, średnio soczysty, kwaskowaty, mało smaczny.
Dojrzewanie owocu
Owoce zbiera się późno, zwykle około połowy października. Przechowują się dobrze do maja. Czasem ulegają oparzeliźnie powierzchniowej.
Przydatność odmiany
Owoce kuchenne i przemysłowe. Spożywane na surowo na przedwiośniu mogą być uważane nawet za stołowe. Bukówka ma tylko lokalne znaczenie. Może być uprawiana w ograniczonym zasięgu tam, gdzie już nie udają się Grochówka i Starking.