Landsberska
Ros. Rieniet landsbergskij; czes. Landsberska reneta; niem. Landsberger Renette
Odmiana otrzymana w XIX w. przez Burchardta w Gorzowie Wlkp. Uprawiana głównie w Polsce, ale obecnie coraz rzadziej ze względu na wiele wad.
Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę luźną, szerokorozłożystą, Drzewo spłaszczoną. W okres owocowania wchodzi wcześnie, w 35 roku po posadzeniu. Owocuje bardzo obficie, ale najczęściej przemiennie. Drzewo bardzo wrażliwe na mróz, podatne na parch i mączniak oraz także na foawełnicę korówkę.
Owoce duże lub średniej wielkości, bardzo niewyrównane, przy Owoc obfitym owocowaniu nawet małe, najczęściej kulistostożkowate, nieco spłaszczone. Skórka gładka, czasem tłusta, nieco błyszcząca, zielonkawożółta, dość często ze słabym, pomarańczowym lub po-marańczowokarminowym rumieńcem. Przetchlinki jasnozielonka-we lub szarobrązowe, dość rzadko rozmieszczone. Szypułka średniej długości lub długa, zwłaszcza u owoców mniejszych. Zagłębienie szypułkowe średniej szerokości i głębokości, najczęściej ordzawione. Kielich średniej wielkości, półotwarty lufo otwarty, o działkach szerokich, ostro zakończonych. Zagłębienie kielichowe o brzegach lekko żebrowanych, lekkie żebrowanie przechodzi na owoc. Miąższ zielonkawokremowy lub żółtawobiały, soczysty winny. Komory nasienne duże, otwarte. Nasiona liczne, średniej wielkości, wydłużone, często z kantami, ostro zakończone (tabl. 10. 2).
Owoce należy zbierać w końcu września lub na początku października. Przed zbiorem nie opadają. Dojrzałość spożywczą osiągają w listopadzie lub grudniu. Owoce duże szybko przejrzewają i łatwo gniją, drobniejsze przechowują się do stycznia. Najodpowiedniejsza jest temperatura w pobliżu zera. Transport znoszą źle.
Owoce smaczne, deserowe, nadają się także na przetwory, głównie na soki i wina. Owoce małe są niesmaczne. Odmiana może być zalecana do uprawy towarowej w pobliżu większych rynków zbytu i do ogrodów przydomowych. Obecnie coraz mniej ceniona z powodu wrażliwości na mróz i choroby.