Węgierczyk



Odmiana pochodzenia polskiego. Uprawiana głównie w północno--wschodniej Polsce.
Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę olbrzymią, wzniesioną, gę­stą. Kwitnie późno. W okres owocowania wchodzi późno, ale owocuje corocznie. Całkowicie wytrzymałe na mróz i nie ulega­jące żadnym chorobom.
Owoce średniej wielkości, kuliste, spłaszczone. Skórka bardzo gruba, twarda, mocna, zielonkawożółta, ze słabym czerwonawym, rozmytym rumieńcem. Szypułka średniej długości, gruba. Zagłę­bienie szypułkowe średniej głębokości i szerokości. Kielich duży, półotwarty. Zagłębienie kielichowe płytkie, szerokie. Miąższ zie-lonkawobiały, mało kruchy i soczysty, winkowaty, miernej ja­kości.
Owoce należy zbierać w połowie października, dojrzewają w koń­cu stycznia i mogą być przetrzymane do końca kwietnia. W prze­chowalni nie marszczą się i nie gniją. Transport znoszą bardzo dobrze.
Odmiana nadaje się głównie na przetwory (kompoty i susze). W sadach towarowych może być sadzona tylko na najchłodniej­szych terenach, ponieważ odznacza się dużą wytrzymałością na mróz. Do sadów działkowych i przydomowych nie zalecana ze względu na mierny smak owoców.