Inflancka
Pochodzenie tej odmiany nie jest znane. Na jej wytrzymałość na mróz zwrócił uwagę pierwszy inż. Piotr Hoser ze Żbikowa. Jest ona mało u nas rozpowszechniona.
Drzewo rośnie silnie, w szkółce nieco krzywo. Koronę tworzy wyniosłą, niesymetryczną, ze zwisającymi gałęziami. W okres owocowania wchodzi wcześnie (w 45 roku po posadzeniu). Owocuje obficie, ale raczej przemiennie. Jest wytrzymałe na mróz i odporne na choroby.
Owoce małe, rzadziej średniej wielkości, o rozmiarach 54X52 mm i ciężarze 5065 g, kulistojajowate. Skórka średniej grubości, zielonkawa, słabo błyszcząca. Przetchlinki gęsto rozsiane,
wyraźne, zielone. Szypułka dość gruba, długości około 22 mm, u nasady i przy końcu bardziej mięsista, osadzona nieco poniżej wierzchołka owocu. Zamiast zagłębienia szypułkowego występuje wąska, płytka bruzda wokół zgrubiałej w tym miejscu szy-pułki. Koło szypułki występuje nieregularne ordzawienie. Kielich średniej wielkości, półotwarty, z krótkimi, grubymi, najczęściej sterczącymi działkami. Zagłębienie kielichowe bardzo płytkie, szerokie. Często kielich osadzony jest na wzniesieniu o brzegach wyraźnie pofałdowanych. Miąższ kremowobiały, kwaskowaty, luźny, dość gruboziarnisty, średnio soczysty, niezbyt smaczny. Gniazdo nasienne duże, otoczone grubym pierścieniem komórek kamiennych, komory duże. Nasiona liczne, szero-kojajowate, płaskie.
Owoce dojrzewają na początku sierpnia, zwykle na kilka dni przed Faworytką. Przetrzymać je można bardzo krótko, gdyż szybko przejrzewają, ulęgając się od środka.
Inflancka może być uprawiana w rejonach o najostrzejszym klimacie. Ze względu na wczesną porę dojrzewania owoców oraz ich mierny smak nie jest zalecana do sadów towarowych w rejonach sprzyjających uprawie gruszy. Natomiast jako przewodnia może oddać duże usługi we wszystkich typach sadów.